ขนาดตัวอักษร

บทที่ 2 มิติส่วนตัว (2)

 115 Views

บทที่ 2 มิติส่วนตัว (2)

ร้านค้าอื่นๆยังไม่เปิด แต่ร้านขายอาหารเช้าเปิดตอน 6.15 น. มีพนักงานทำความสะอาดถนนซื้อซาลาเปาจากที่นี่ ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกินไปด้วย

 

“ป้าค่ะ ขอซาลาเปาหนึ่งลูกกับน้ำเต้าหู้หนึ่งแก้ว เอาซาลาเปาลูกล่ะสามหยวนนะ” หลินชิงเหอพูด

 

แม่ค้าที่ขายอาหารเช้ารีบจัดแจงอาหารที่สั่งแล้วส่งให้เธออย่างรวดเร็ว

 

ซาลาเปายักษ์ร้อนๆหนึ่งลูกกับน้ำเต้าหู้หนึ่งแก้ว

 

หลินชิงเหอบังเอิญพบร้านอาหารนี้เมื่อครึ่งปีก่อน หลังจากที่ได้ทานอาหารเช้าของที่นี่ไปครั้งหนึ่งก็พบว่ารสชาติของอาหารไม่เลวเลย

 

คุณป้าเจ้าของร้านเป็นคนในพื้นที่ ที่บ้านของเธอมีบ้านให้เช่าอยู่ 3 หลัง ตามราคาบ้านในปัจจุบัน อพาร์ทเม้นท์ห้องเดียวที่เธออยู่ทุกวันนี้ก็มีราคาหนึ่งพันหยวนต่อเดือน ไม่รวมค่าน้ำค่าไฟและค่าอินเตอร์เน็ต

 

แม้ว่าจะเป็นราคาที่ถูกที่สุดก็ยังตกเดือนละ 600-700 หยวน แต่ค่าเช่าบ้านสามหลังล่ะ จะเป็นเงินประมาณเท่าไหร่?

 

เกรงว่าต่อให้ครอบครัวนี้ไม่ทำงานอะไรเลย ก็ยังมีกินมีใช้อยู่ดี

 

แต่ครอบครัวของป้าก็ไม่คิดอยู่เฉย สามีภรรยาคู่นี้พาลูกชายและลูกสะใภ้เปิดร้านขายอาหารเช้าขึ้นมา และดูเหมือนว่ากิจการของพวกเขาจะไปได้สวยทีเดียว

 

ไม่เพียงแต่สะอาดและถูกสุขอนามัย วัตถุดิบที่ใช้ยังพิเศษอีกด้วย

 

หลินชิงเหอกินซาลาเปาไปลูกเดียวก็รู้สึกอิ่มท้องขึ้นมา ปริมาณอาหารที่กินไปนั้นไม่น้อยเลย แค่ลูกเดียวก็สามารถอิ่มไปยันเที่ยงได้

 

ซาลาเปาสามหยวนลูกหนึ่ง ประกอบไปด้วยเนื้อสัตว์ ไข่ไก่และกะหล่ำปลี ขณะที่กินเข้าไปก็จะได้กลิ่นหอม แถมไส้ยังเยอะเป็นพิเศษอีกด้วย

 

และซาลาเปาลูกนี้ ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องขับรถมาไกลขนาดนี้

 

ก่อนหน้านี้หลินชิงเหอยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ว่าตัวเองมีมิติส่วนตัวอยู่ในร่างจริงหรือเปล่า?

 

ลังเลมาสองวัน จนกระทั่งได้พิสูจน์ความจริงในวันที่ 3 สถานการณ์ดังกล่าวบีบให้เธอต้องตัดสินใจอย่างเร่งด่วน เพราะเกรงว่าตัวเองจะทะลุมิติไปยังสถานที่ที่ยากไร้โดยที่ไม่ได้เตรียมการอะไร

 

หากเป็นเช่นนั้นจริงคงเข้าข่าย “ขอฟ้าช่วย ฟ้าไม่ขานตอบ ขอดินช่วย ดินไม่ขานรับ[1]

 

นอกจากนี้หลินชิงเหอก็ไม่รู้ว่าที่นั่นมีที่ให้ทำอาหารหรือไม่ มีวัตถุดิบที่เพียงพอสำหรับทำซาลาเปาสักลูกหรือเปล่า!

 

“ป้าค่ะ ป้ามีซาลาเปาแบบนี้อีกเท่าไหร่? ฝีมือป้าอร่อยจริงๆ แถมกลิ่นก็ห๊อมหอม ฉันอยากซื้อไปให้เพื่อนๆที่ทำงานทานด้วย” หลินชิงเหอใช้ทิชชู่เช็ดปาก ขณะถามป้าไปด้วย

 

คุณป้าหัวเราะออกมาพลางตอบไปว่า “ก็ยังมีอยู่เยอะนะ แต่ถึงหนูจะซื้อมาก ป้าก็คงลดราคาให้ไม่ได้ เพราะราคานี้ป้าก็ได้กำไรไม่มากนัก”

 

เนื่องจากกิจการไปได้ดี ดังนั้นทางร้านจึงเตรียมของเอาไว้ไม่น้อย อีกทั้งก่อนหน้านี้ก็มีคนจากไซต์งานก่อสร้างมาสั่งซื้อไปเป็นจำนวนมาก แต่ก็เหมือนกัน ราคายังเท่าเดิมไม่มีถูกลง แต่ไม่ว่าจะซื้อมากซื้อน้อย ซาลาเปาบ้านเธอก็ขายหมดอยู่ดี

 

เธอไม่ขาดแคลนลูกค้ารายใหญ่แบบหลินชิงเหอ

 

“ป้ามีเท่าไหร่ก็แพ็คให้ฉันเท่านั้นแหล่ะ วันนี้ฉันขับรถมา ดังนั้นเอาไปใส่ที่ท้ายรถได้ไหม” จากนั้นหลินชิงเหอก็พูดอ้อนว่า “แต่ราคาของป้าก็สูงอยู่นะ…ลดให้ฉันสักหน่อยได้ไหม นี่ฉันเหมาหมดในรอบเดียว ช่วยประหยัดแรงป้าไม่น้อยเลยนะ”

 

ป้ามองเธอแล้วไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มออกมา “เดี๋ยวป้าไปนับก่อนว่ามีเท่าไหร่” จากนั้นสักพัก ป้าก็ตอบกลับมาว่า “วันนี้ป้าทำเยอะพอสมควร มีทั้งสามร้อยลูก หนูจะเอากี่ลูกล่ะ?”

 

“มีแค่สามร้อยลูกเองเหรอ?” หลินชิงเหออดขมวดคิ้วไม่ได้

 

“หือ แม่หนูก็อายุไม่มาก แต่ใจใหญ่ไม่น้อย อันที่จริงแล้ว สามร้อยลูกก็ไม่ใช่น้อยๆเลยนะ ต่อให้เป็นผู้ชายที่แข็งแรงก็ยังกินมากที่สุดแค่ 3 ลูกเอง” คุณป้ากล่าว

 

“แผนกของฉันมีคนจำนวนมาก ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ชายทั้งนั้น ความอยากของพวกเราเทียบพวกเขาไม่ได้หรอก อย่างน้อยๆคนหนึ่งก็กิน 2-3 ลูกแล้ว แค่สามร้อยลูกเกรงว่าคงไม่พอแบ่งกันแน่ๆ” หลินชิงเหอกล่าวยิ้มๆ

 

“แผนกหนูคนเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?” ป้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองมาที่เธออย่างสงสัย

 

แม้ว่าคนหนึ่งจะกิน 2-3 ลูก แต่สามร้อยลูกนี้ก็เพียงพอสำหรับชายฉกรรจ์จำนวนหนึ่งร้อยคนเชียวนะ

 

หลินชิงเหอกล่าวต่อไปว่า “แผนกของฉันคนไม่เยอะขนาดนั้นหรอก เพียงแต่ว่ายังต้องแบ่งไปให้แผนกข้างๆด้วย ป้าดูฉันสิ ฉันดูเหมือนคนชอบหลอกลวงเหรอ? งั้นเอาแบบนี้ ฉันเอาไปก่อนสามร้อยลูก ลองเอาไปให้พวกเขากินดูว่าชอบหรือเปล่า ถ้าหากว่าพวกเขาชอบ วันนี้คงต้องรบกวนป้าให้ทำเพิ่มหน่อยแล้ว ช่วงนี้พวกฉันทำโอทีกันหนักมาก แผนกเราเลยอยากกินของอร่อยๆ”

 

“พวกเขาอยู่แผนกอะไรกัน? ถึงได้ใช้ผู้หญิงตัวคนเดียวออกมาซื้อของเยอะแยะแบบนี้?” เมื่อป้าเห็นว่าเธอดูไม่เหมือนพวกต้มตุ๋น จึงหยิบกล่องโฟมออกมา ขณะที่เอ่ยปากถาม

 

กล่องโฟมนี้ดูคล้ายกับกล่องโฟมที่ขายไอศกรีมแท่งตอนเด็กๆไม่มีผิด

 

“ใช้กล่องโฟมนี้ใส่ได้ไหม?” ป้าหันมาถาม เนื่องจากไซต์งานก่อสร้างสั่งซื้อซาลาเปาเป็นจำนวนมาก ดังนั้นในร้านจึงพอมีกล่องโฟมขนาดใหญ่อยู่บ้าง ซึ่งมีไว้ใส่ซาลาเปาโดยเฉพาะ

 

“ได้” หลินชิงเหอเห็นกล่องโฟมดูสะอาด จึงพยักหน้าพลางตอบคำถามของป้า “ที่จริงแล้วฉันไม่ใช่คนที่จะต้องมาจัดการเรื่องนี้ พี่สะใภ้ใหญ่ของฉันเป็นคนดูแลเรื่องอาหารให้กับแผนกต่างๆ แต่วันนี้เธอดันป่วย แล้วฉันจะไม่ช่วยเธอได้ยังไง? อีกอย่างซาลาเปาของป้าทั้งอร่อย สะอาดและให้ไส้เยอะ แถมยังมีชื่อเสียงในเขตนี้อีก ฉันเชื่อว่าทุกคนจะต้องชอบมันแน่ๆ ถ้าฉันทำงานนี้สำเร็จ พี่สะใภ้ฉันก็จะได้พักผ่อนอย่างมีความสุข”

 

แม้ว่าเรื่องนี้จะเต็มไปด้วยช่องโหว่ แต่หลินชิงเหอก็สามารถแถไปเรื่อยได้ อีกอย่างป้าคงไม่สนใจเรื่องนี้มากนัก

 

ป้าใส่ซาลาเปาลงกล่องโฟมได้สามกล่อง แต่เนื่องจากว่ายังมีซาลาเปาบางส่วนที่ยังไม่ได้นึ่ง ดังนั้นจึงให้หลินชิงเหอรอก่อน แต่หลินชิงเหอตัดสินใจจะนำกล่องโฟมสามกล่องนี้ไปก่อน และบอกให้ป้านึ่งซาลาเปาต่อไป พอนึ่งเสร็จแล้วก็นำไปใส่ในกล่องโฟม ส่วนเธอจะนำกล่องสามใบนี้ไปส่งที่แผนก แล้วจะรีบกลับมา

 

แม้ว่าคำพูดของหลินชิงเหอจะมีช่องโหว่ แต่เธอก็จ่ายเงินจริง ดังนั้นคุณป้าจึงไม่สงสัยอะไร แถมยังลดราคาให้เธอตั้งยี่สิบหยวน

 

แม้ว่าจะลดราคาแค่ยี่สิบหยวน แต่หลินชิงเหอก็คิดว่ามันเป็นจำนวนเงินที่ไม่น้อยเลย ตอนนี้เธอแทบทนรอไม่ไหวอยากจะแบ่งเงินออกเป็นสองส่วน นอกจากนี้ยี่สิบหยวนก็เพียงพอให้เธอเติมน้ำมันได้นิดหน่อยอีกด้วย

 

เมื่อออกมาจากร้านอาหาร หลินชิงเหอก็ขับรถตู้ไปจอดในสถานที่ที่ไม่มีคน แล้วเก็บกล่องโฟมทั้งสามกล่องไว้ในมิติ

 

จากนั้นเธอก็ขับรถไปยังตลาดเกษตรกรที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อซื้อหาไข่ไก่

 

ปกติแล้วเธอก็ทำอาหารด้วยตัวเองอยู่บ่อยๆ ดังนั้นจึงเคยมาซื้อของในตลาดเกษตรกรหลายครั้ง

 

หลินชิงเหอเคยเหมาซื้อไข่ไก่บ้านกับป้าคนหนึ่ง

 

เพราะหลังจากรู้จักกันไปได้สักระยะ เธอจึงรู้ว่าไข่ไก่ของป้าคนนี้สดใหม่ และไม่มีรอยร้าวหรือตำหนิใดๆ

 

อีกอย่างไข่ไก่บ้านของที่นี่ถูกกว่าในห้างมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องเลือกอย่างระมัดระวัง มิฉะนั้นจะซื้อของไม่ดีได้ง่าย

 

แม้ว่าราคาไข่ไก่ของป้าคนนี้จะแพงนิดหน่อย แต่หลินชิงเหอก็ยังคิดจะซื้อกับเธอ และเนื่องจากหลินชิงเหอเหมาไข่ไก่ของตัวเอง ป้าคนนี้จึงให้ส่วนลดพิเศษกับเธอ

 

ลูกชายของป้าเป็นคนยกไข่ไก่มาขายที่ตลาด ตอนที่หลินชิงเหอมาถึง ลูกชายของป้าก็ยังไม่ได้จากไป เพราะว่าช่วงเช้าจะขายดีมาก ดังนั้นแค่ป้าคนเดียวคงขายของไม่ทัน

 

หลินชิงเหอขอให้ชายหนุ่มคนนั้นช่วยนำตะกร้าไข่ไก่สองใบไปวางไว้ในรถ

 

เมื่อไข่ไก่ถูกวางไว้ในรถ หลินชิงเหอก็จ่ายเงินค่าไข่ไก่รวมทั้งตะกร้าสองใบทันที จากนั้นก็ให้เขากลับไป

 

แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายคงนึกสงสัย แต่หลินชิงเหอก็ไม่ใส่ใจ อย่างไรเสียเธอก็จ่ายเงินให้เขาไปแล้ว

 

 

[1] ขอฟ้าช่วย ฟ้าไม่ขานตอบ ขอดินช่วย ดินไม่ขานรับ หมายถึง ไม่มีที่ไหนให้ขอความช่วยเหลือ

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top