ขนาดตัวอักษร

บทที่ 85 วิธีการใช้ทรัพยากรให้ดีที่สุด

 5864 Views

บทที่ 85 วิธีการใช้ทรัพยากรให้ดีที่สุด

“โอ้ ถ้าอย่างงั้น คุณจ่ายเพิ่มอีกเล็กน้อยได้หรือเปล่าละ ? 1 ล้านหยวนนี้มันสำหรับมื้ออาหารไม่กี่มื้อเท่านั้น …”

เป่ยเฟิงมองไปที่ฮวงหลินด้วยการแสดงออกที่หงุดหงิดในขณะที่แนะนำ

“นายหมายถึงอะไร ? หมายความว่ายังไงว่ามันเป็นแค่ไม่กี่มื้อ ?”

ฮวงหลินตอบกลับ เขาพยายามที่จะจ่าย 1 ล้านหยวน แต่เจ้าของร้านคนนี้กลับบอกว่าเงินจำนวนนี้มันเป็นเพียงพอสำหรับค่าอาหารไม่กี่มื้อเท่านั้น

“เนื่องจากคุณเป็นเพื่อนของคุณหวัง ฉันจะให้ส่วนลดละกัน สำหรับราคาแต่ละมื้อฉันจะคิดเป็น 100,000 หยวนต่อมื้อ และถ้าคำนวณก็จะเป็น 1 ล้านหยวนจะกินได้ 10 มื้อ”

เป่ยเฟิงตอบกลับเบา ๆ โดยไม่สนใจใบหน้าที่มืดมิดของฮวงหลินราวกับว่าเขากำลังจะระเบิดออกมา

‘นี้มันเรื่องอะไร ? อาหารมื้อละ 100,000 ?’

ฮวงหลินรู้สึกว่าเขาได้เปิดโลกใหม่ก็วันนี้ นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ลิ้มรสอาหารราคา 100,000 หยวน แต่ว่ามันเป็นอาหารจากโรงแรมที่ได้จัดอันดับดาวโดยพ่อครั้วชั้นนำอีกทั้งยังมีส่วนผสมอันล้ำค่า แต่นี่มันเป็นร้านอาหารส่วนตัว ! ถึงบรรยากาศมันจะเงียบสงบและสวยงาม ควบคู่ไปกับของโบราณพร้อมกับบ้านเก่า ๆ ที่ผ่านหลายอย่างมามันราวกับว่าผ่านประสบการณ์มามากมาย ๆ แต่นอกเหนือจากนั้นก็มันมีแค่อาหารจานเดียวแล้วอื่น ๆ อีกมากมาย แต่เขากลับเรียกราคาที่มันไม่มีทางจะจ่ายได้’

ด้วยเรื่องเพียงแค่นี้เขากลับกล้าเรียกเงินค่าอาหาร 100,000 หยวน ! นอกจากนี้มันยังเป็นมื้ออาหารมื้อเดียวและมันยังเป็นอาหาร ‘จานเดียว’ จานเดียวบ้านแกโคตรแพง !

“ฉันจะฝากเงิน 1 ล้านไว้ก่อน แต่ฉันจะขออะไรก่อนที่ฉันจะมาได้หรือเปล่า ? ฉันต้องการมื้ออาหารมื้อใหญ่สำหรับตัวฉันเอง”

ก่อนที่จะเขาจะตอบสนอง หลิวซุยกลับเป็นคนแรกที่ก้าวออกมาแล้วถาม

“ไม่มีปัญหา เพียงแค่นายโทรมาก่อนที่จะมาก็พอ”

เป่ยเฟิงมองไปที่หลิวซุยแล้วแสดงออกแปลก ๆ บนหน้าของเขา ใครจะคิดว่าเขาคนนี้ร่ำรวยกัน ?

“ขอหมายเลขบัญชีของนายหน่อย ฉันจะได้โอนเงินให้ทันที”

หลิวซุยตอบอย่างตรงไปตรงมา เขาพร้อมจะจ่ายเงินทันที

ช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อเขาให้หมายเลขบัญชีของเขากับหลิวซุยไป โทรทัพศ์ของเป่ยเฟิงก็สว่างไสวด้วยข้อความจากธนาคารว่าโอนเงินเสร็จเรียบร้อย

“ฉันจะขอจ่ายล่วงหน้าด้วย 5 ล้าน”

เจียงเบ๋าจุนเป็นคนพูดต่อ

“เอ๋ ? ตาแก่เจียง เมื่อไหร่กันที่นายใจกว้างขนาดนี้ ?”

การขยับของเจียงเบ๋าจุนทำให้ฮวงหลินตกใจอย่างมาก

“ได้”

เป่ยเฟิงรู้สึกหงิดหงุดเล็กน้อย ไอ้คนพวกนี้รวยจริง ๆ !

เขารีบส่งหมายเลขบัญชีไปให้เจียงเบ๋าจุน

“อย่างไรก็ตาม ฉันมีคำขอร้อง”

เจียงเบ๋าจุนยังไม่โอนเงินทันที เขาหันไปมองเป่ยเฟิงด้วยความจริงจัง

“ขออะไร ?” เป่ยเฟิงกล่าวตอบอย่างไม่สนใจ เขาไม่ได้อยากรู้คำถามมากนัก

“ฉันหวังว่านายจะขายศิลปวัตถุโบราณ หม้อที่อยู่ตรงลานกว้างของนายให้ฉัน”

ประกายแวววาวปรากฏบนดวงตาของเจียงเบ๋าจุนในขณะที่ถามอย่างใจเย็น เมื่อถามเสร็จแล้วเขาก็จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของเป่ยเฟิงโดยหวังว่าจะได้เห็นการยอมรับของเขา

อย่างไรก็ตาม เจียงเบ๋าจุนก็ต้องผิดหวัง เด็กหนุ่มคนนี้กลับสงบเงียบแทน ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่นใด ๆ ปรากฏบนหน้าของเขา

“โอ้ ถ้างั้นนายก็ไม่ต้องฝากเงินไว้แล้วละ หม้อนี้ไม่ได้มีไว้ขาย”

เสียงของเป่ยเฟิงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาดและหงุดหงิด เพื่อนคนนี้ไม่ง่าย ! ในที่สุดหางของจิ้งจอกเฒ่าก็โผล่ออกมาแล้ว !

‘พูดมาตั้งเยอะ สุดท้ายที่เขาหมายตาคือหม้อยาของฉัน ! แต่ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าเพื่อนคนนี้มีสายตาที่ยอดเยี่ยม เขามองมันออกว่ามันคือสมบัติที่แท้จริง !’

เป่ยเฟิงคิดในขณะที่หรี่ตาลง

“หนุ่มน้อย ไม่ฟังข้อเสนอของฉันก่อนงั้นเหรอ ?”

เจียงเบ๋าจุนตกใจอย่างมาก เขาไม่คิดว่าเป่ยเฟิงจะตอบปฏิเสธออกมาโดยตรง หลังจากที่เขาเรียกสติตัวเองกลับมาได้ เขาก็ถามเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกครั้ง ไม่ว่ายังไงก็ตามเขาต้องได้หม้อใบนี้มาให้ได้ ตราบใดเท่าหนุ่มน้อยคนนี้จะเรียกเงินมากแค่ไหนก็ตาม !

“ไม่สนอะ !” เป่ยเฟิงตอบกลับอย่างเย็นชา ตอนนี้เขารู้สึกหงุดหงิดกับเจียงเบ๋าจุนอย่างมาก ถ้าหากเขาอายุน้อยกว่าซัก 20 ปีละก็ เขาคงต่อยไอ้แก่นี้ไปแล้ว !

“อย่ารีบปฏิเสธ ถ้านายขายหม้อใบนี้ให้กับฉัน ฉันยินดีจะจ่าย 30 ล้านดอลล่าร์ ! อเมริกันดอลล่าร์ !” เจียงเบ๋าจุนประกาศออกมาอย่างช้า ๆ

‘ฮึ้ม ! ฉันไม่เชื่อว่านายจะไม่หลงไหลกับเงิน $30,000,000 ! เพียงแค่นายพยักหน้า นายก็จะได้รับความมั่งคั่งถึงขนาดที่คนปกติไม่สามารถแม้แต่จะมีได้ในชีวิต ! ดูสิว่านายจะปากแข็งได้อีกไหม !’

’30 ล้านเหรียญ !’

ทั้งฮวงหลินและหวังเจียนต้องใจอย่างมาก ในขณะที่พวกเขาหันไปมองหม้อน้ำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงกลางลานกว้าง

‘ไอ้แก่บัดซบนี้มันเหมือนหมีที่ยอมใช้จ่ายจริง ๆ ! ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนที่ไม่ยอมปล่อยเหยี่ยวออกได้จนกว่าจะเจอกระต่าย ดูเหมือนว่าฉันจะประเมินค่าของหม้อนี้น้อยเกินไป’ ฮวงหลินคิดในใจ

‘วัววิเศษ ! หม้อนี้มันมีค่ามากขนาดไหนกัน ?’

หวังเจียนไม่สามารถสบถออกมาในใจของเขาได้ เงินจำนวนนี้ถ้าเกิดแปลงเป็นเงินจีนละก็ มันจะมีถึง 100 ล้าน !

เงินจำนวนมากขนาดนี้ … มันเพียงพอที่จะให้คน ๆ หนึ่งอยู่ได้อย่างสบายโดยไม่ต้องทำอะไรเพียงแค่รอกินดอกเบี้ยธนาคารเท่านั้น !

“ไม่ขาย !” เป่ยเฟิงตอบกลับด้วยท่าทางนิ่งเฉง ทำให้เพื่อนเก่าคนนี้รู้สึกราวกับว่ามีคนมาชกใบหน้าของเขา

‘ไอ้บัดซบ ไร้เหตุผล !’

เจียงเบ๋าจุนไม่สามารถสงบได้อีกแล้ว จิ้งจอกเฒ่าแบบเขานั่นไม่คิดว่าเป่ยเฟิงจะไม่ขายหม้อใบนี้จริง ๆ ? ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เขากำลังต่อสู้ในจิตใจของเขา แต่เป่ยเฟิงกลับยังคงสงบตลอดเวลา

‘ไฮ ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่โชคชะตาของฉันที่จะได้หม้อใบนี้ …’

เจียงเบ๋าจุนส่ายหัวอย่างหดหู่แล้วถอนหายใจอย่างหนัก

30 ล้านเหรียญ นี้เป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว และดูจากความแน่วแน่ของหนุ่มคนนี้ เป็นไปได้ว่าหากเขาจะเสนอมากกว่านี้เขาก็ยังคงไม่ขายมันอยู่ดี

“หนุ่มน้อย นายไม่ควรเก็บสมบัติหายากแบบนี้ไว้ที่นี่ มันควรเก็บไว้ที่ ๆ มันอยู่ มันไม่ควรจะอยู่ที่เทือกเขาแห่งนี้เพียงแค่ใช้ทำอาหาร มันควรจะเก็บไว้ที่สาธารณเพื่อแสดงความภาคภูมิใจของมัน !” เจียงเบ๋าจุนแนะนำอย่างจริงจัง

ในเมื่อข้อเสนอ 30 ล้านเหรียญของเขาถูกปฏิเสธไป เขาก็ไม่ได้หวังว่าจะได้หม้อใบนี้อีกต่อไป

ในฐานะผู้อาวุโสที่ใช้เวลาทั้งชีวิตเกี่ยวกับของโบราณ เจียงเบ๋าจุนนั้นไม่ต้องการเห็นสมบัติของชาติชิ้นนี้มีไว้ทำอาหารเท่านั้น

“ฉันรู้ค่าของมันมากกว่าที่นายคิด หม้อนี้มันมีประโยชน์มากที่สุดเมื่ออยู่ในมือของฉัน !”

เป่ยเฟิงลังเลเล็กน้อยจากคำแนะนำของเจียงเบ๋าจุน แต่เขาก็ตอบกลับมาด้วยความจริงใจ

‘ไฮ! ไอ้เด็กเวรนี้ แต่มันก็ทำไรไม่ได้อยู่แล้ว !’

ฟังคำพูดของเป่ยเฟิง ทำให้เจียงเบ๋าจุนรู้สึกย่ำแย่ นายหมายความว่ายังไงหม้อนี้มันจะมีประโยชน์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดเมื่ออยู่ในมือนาย ? คำพูดนี้นายจะบอกว่าที่เขาพูดมาทั้งหมดมันแค่ลมหายใจผ่าน ๆ ? ไอ้ความตั้งใจงี่เง่านั่นคือการใช้ของโบราณแบบนี้เพื่อเอาไว้เคี้ยวเนื้อเท่านั้น ?

เป่ยเฟิงไม่ได้สนใจที่จะตอบคำถามอีกต่อไป เขาไม่มีอะไรโต้แย่งกับชายชราคนนี้อีกแล้ว เพราะมุมมองของเขามันแตกต่างกันตั้งแต่เริ่ม มันทำให้เขาไม่สามารถอธิบายกับตาแก่คนนี้ได้

แต่เป่ยเฟิงรู้สึกเสียใจกับข้อตกลงนี้จริง ๆ มันคือ 30 ล้านเหรียญ !

ความโลภที่ตัวเขาปฏิเสธไปนี้ มันราวกับว่าเขาได้เฉือนเนื้อตัวเองไป ! แม้จะรู้สึกเจ็บปวด แต่ก็ไม่มีอะไรที่เป่ยเฟิงจะทำได้ เมื่อเทียบระหว่างเงินกับหม้อแล้ว เขารู้สึกได้ว่าหม้อใบนี้มีความสำคัญกว่ามาก !

“ตาแก่ ฉันรู้ว่าวันนี้นายสูญเสียบางอย่างที่สำคัญไป แต่นายสามารถบอกเราเกี่ยวกับหม้อใบนี้ได้หรือเปล่า ?” ฮวงหลินตบไหล่ของเพื่อนรักของเขาแล้วหัวเราะออกมา หวังเจียนก็เงี่ยหูฟังเพราะความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับหม้อใบนี้ด้วยเช่นกัน

“นายเคยได้ยินเกี่ยวกับหม้อเฮ่ามูวู ที่มาจากราชวงศ์ซ่ง ใช่ไหม ?” เจียงเบ๋าจุนไม่ตอบคำถามแต่กลับถามกลับ

“แน่นอนว่าเคยได้ยิน ใครจะไม่รู้จักสมบัติของชาติได้ยังไง ?” ฮวงหลินตอบกลับแล้วหันกลับมาด้วยความตกใจ “อย่า อย่าบอกนะว่าหม้อใบนี้คือ หม้อเฮ่ามูวู ?”

ทั้งฮวงหลินและหวังเจียนรู้สึกตกใจเมื่อหันไปมองเจียงเบ๋าจุนโดยความไม่เชื่อ

หนึ่งจะต้องรู้ว่า หม้อเฮ่ามูวู ถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑแห่งชาติของประเทศจีน มันถูกพิจารณาได้ว่ามันคือสมบัติล้ำค่า !

“หม้อใบนี้มันดีกว่าหม้อเฮ่ามูวูในทุก ๆ ด้าน นี้เป็นสิ่งที่สามารถทำให้โลกทั้งใบเกิดความตื่นตระหนกและบ้าคลั่งเพื่อที่จะได้มันมาได้ !”

เจียงเบ๋าจุนอธิบายอย่างกระตือรือร้นในขณะที่ชี้ไปยังหม้อใบใหญ่ เขารู้สึกหัวใจพองโตด้วยความตื่นเต้นทุกครั้งที่อธิบายมัน โดยไม่ได้สนใจเป่ยเฟิงที่ยืนมองอยู่ เขาอธิบายโดยไม่สามารถเก็บความกระตือรือร้นนี้ได้

เป่ยเฟิงยืนอยู่ด้านข้างเงียบ ๆ เขาเฝ้าดูกลุ่มพวกนี้คุยกันอย่างตื่นเต้น แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน หม้อเฮ่าวูมูคืออะไร ? สมบัติล้ำค่า ? แต่เขาก็ยังคงเข้าใจว่าหม้อสมุนไพรใบใหญ่ของเขาที่ตั้งอยู่ในลานกว้างมันน่ากลัวกว่ามาก !

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top